.

.

vrijdag 8 december 2017

De steen... Een akelig ongeluk

Bij Kashi:

Kashi's dompelbak met haar grote steen op het bamboematje, welk geheel het te dompelen hooi een etmaal onder water moet houden. Het werkt perfect zo te zien. De bacteriën maken enthousiaste bubbels. Misschien is dit voor enkelen geen fraai gezicht, maar voor ons is het bingo!

Maar dan... Die steen moet er uit als de ton leeg gehaald moet worden... Dus waar laat je die? Ergens vlakbij... ergens op? Of gewoon maar op de grond, waar stenen doorgaans liggen?
Kashi legt haar steen naast de ton op de grond. 
Dat gebeurt zo een aantal dagen achtereen, want elk etmaal gaat de ton leeg om met het druipen te beginnen... en moet het weer vol om nieuwe pakjes hooi te dompelen. Het is geen zwaar karwij, want het maken van pakjes maakt het in- en uithalen van het hooi gemakkelijk. Het raakt niet verstrengelt, zodat je zware druipende pakjes vork voor vork uit de ton kan halen.
Dus dit gaat allemaal goed tot het moment dat Kashi haar steen weer eens van de grond moet tillen... Ze komt niet meer overeind. De rug zegt 'ho!'
En zo eindigt dit verhaal in een triest en pijnlijk ziekbed van meerdere weken. 


Hendrik heeft een oude en ervaren rug. Wat die rug, in een lang leven, te verduren heeft gehad wil niemand meemaken. Dus al zijn handelingen staan in het teken van 'spaar de rug'. Dat gaat zo langzamerhand vanzelf en hij denkt daar eigenlijk nooit echt over na. Maar nu dit... Hij maakt zich verwijten, dat hij niet heeft gewaarschuwd... 'Maak een verhoging waar je je steen op kan leggen! Maakt niet uit wat. Iets stevigs!'

Bij Hestel:

Stille getuigen... December 2017. Nu het composteren weer is gebeurd. Het vocht van de lucht condenseert op de ton en geeft mooi het niveau van het achtergebleven percolaat water aan. Dit water kan in de ton worden bewaard tot de volgende composteer sessie. De kleinere stenen op de foto worden gebruikt om dé steen nog eens te verzwaren. Voornamelijk in het begin van het composteer seizoen is het te dompelen hooi zo veerkrachtig, dat het maar met moeite onder waterniveau kan worden gehouden. Later in het seizoen, als het hooi langer is bewaard, wordt het wat futlozer. Maar we willen graag de fut er in houden. Met meer fut, een betere broei!
Voor zichzelf heeft Hendrik een echte zuil gemetseld... een sokkel voor een steen. En misschien is deze steen wel een echt kunstwerk, dat een sokkel verdient. Meestal verraadt men niet hoe een kunstwerk to stand komt. Maar hier maken we, speciaal voor onze lezers, een uitzondering :)


Het mag duidelijk zijn, dat deze steen is gestort van beton. De straal van de ton bepaalt de maat (daarbinnen dus, niet er buiten :). Het gat in het midden is bedoeld om het water door te laten... anders zou al het water bij het aandrukken over de rand van de ton worden geduwd... dus een beetje netjes moet het aandrukken wel verlopen...

Dat storten van het beton komt pas helemaal aan het einde van het werk, nadat de constructie in het geheel is gemaakt. 

Als volgt:

- Neem een plaat multiplex (underlayment, chip wood), voldoende groot. Bepaal de maat van de cirkel en teken deze hierop af.

- Bepaal de hoogte van de cirkel en maak een opstaande rand van dun hout, of dik karton. Dun hout kan je buigen als het helemaal nat is en dik karton kan je altijd buigen. Desnoods gebruik je steuntjes, aan de buitenkant (stenen bijvoorbeeld), om de cirkel zo goed mogelijk in stand te houden. Je kunt ook gaatjes in de plaat boren (buiten de cirkel) en er stukjes rondhout in steken, waarmee je de opstaande rand in een cirkel houdt.

- Bepaal de totale maat van de cirkel met daarbij de hoogte van de opstaande rand. Knip dit ruim uit een plastic folie. Dus de cirkel is nu vergroot met ten minste de hoogte van de opstaande rand. Leg de folie in de cirkel. Bij het storten van het beton drukt de folie zich tegen de opstaande rand.

- Plaats een plastic pot of een doorgesneden fles in het midden van de cirkel, op de folie. Verzwaar de pot met een steen zodat hij op zijn plaats blijft. Hier komt dus het gat in de steen. 

- Vul de cirkel met een creatief vlechtwerk (een wapening) van betonijzer, gaas en/of iets anders van metaal, dat later het beton bij elkaar gaat houden. Maak er een mooie complexe constructie van. Bind alles aan elkaar met ijzerdraad.

- Zoek een viertal mooie slotbouten van gelijke en zeker ook voldoende lengte. Tussen het latere beton en de lat moet voldoende ruimte zijn om je vuist (je vuist, niet alleen je hand) er onder te kunnen bewegen. De kop (het slot) van de bout komt onderaan, in de steen. De schroefdraad steekt omhoog. Hierop komt de lat. 

- Maak twee handvatten van houten latten. Het zijn handvatten, dus ze moeten gemakkelijk in de hand liggen. Lengte van het hout bepalen. Gaten voor de bouten boren. Twee gaten per handvat. De bouten kan je beschermen met een plastic buisje. Dan kan je de vier bouten in de latten vastzetten met ringen en moeren.

- Zoek een viertal steentjes van gelijke hoogte, waar je later de bouten op kan zetten, zodat ze niet onderuit de steen gaan steken. Ongeglazuurde scherven kunnen hiertoe goed dienen. Leg de steentjes onder het ijzer vlechtwerk, op de plaats waar de bouten moeten komen. 

- Maak de bouten vast onder het vlechtwerk van ijzer en gaas, met ijzerdraad. Desnoods verbind je de handvatten eerst met elkaar met een plankje (met plankjes), zodat ze stabiel blijven. Dat plankje kan je er later weer af schroeven, als het beton is gestort en gedroogd.

- Prepareer je beton. Eén cement, twee zand, drie grind. Voldoende water voor een 'dik pannenkoek beslag'. We houden het leuk :)

- Stort het beton op een mooie dag of op een droge plaats. En zorg er voor dat de folie het beton niet laat weglopen. Laat alles drogen, wat zeker 2 x 24 uur zal duren. Dus heb geduld.

- Neem je kersverse kunstwerk van de plaat en ontdoe het van alle rommel die er niet aan hoort.

Hier nog een kleine tekening, om duidelijk te maken hoe Hendrik zijn slotbouten aan de handvatten heeft gemonteerd:

*

Met Kashi gaat het inmiddels al weer een beetje beter.  Ze viert haar Kerst in Nederland. Lekker warm bij de CV en gezellig met Magda en de familie. We zullen zien hoe het verder gaat...

Kashi: "Ik blijk een waardevol voorbeeld over het hoofd gezien te hebben. Ik kan me herinneren dat Hendrik het al wél zei, bij onze eerste ontmoeting, waar die sokkel voor diende... Maar ik dacht, 'Ach hij is een oude man (zou ook kunnen, dat hij dat zelf gezegd heeft), dat heb ik als jong mens niet nodig'. Het zijn oude ingesleten gewoontes: Voor de makkelijkste weg kiezen (zonder sokkel), snelle conclusies trekken (het niet echt op me in laten werken, waarom hij er eentje heeft en of dat mij had kunnen helpen), het zelf willen uitvogelen (door m'n rug gaan om erachter te komen). Ik kan alleen maar hopen dat ik beter zal opletten in het vervolg. En een sokkel, die komt er zeker!"

En misschien ook wel een goede steen. Want de huidige ligt inmiddels in tweeën :)

*

Stella.



maandag 27 november 2017

Het broeit! Een feestje...

Hoe begin je met de compostering van grassen? - Deel 2
(Deel 1: Nederlanders in de Alentejo)

Kashi woont op een Monte in de Alentejo. Ze vertelt over haar eerste ervaringen met de compostering van hooi:

Broeien? 

Kashi: "Ons broeiproces komt maar langzaam op gang, of misschien wel helemaal niet. Het hooi voelt nog steeds koud en dat moet niet. Wij willen geruststelling! De situatie is precair, een onoverkomelijk moment in de kringloop, van niet alleen moeder natuur. Nu komt het erop aan! Laat je je afschrikken door tegenwind, laat je je leiden door: angst, onrust, onzekerheid, heb je de kracht om uit te houden, af te wachten, ben je in touch met je intuïtie, of ben je te lui of te moe om het nog eens te bestuderen, durf je in te grijpen of juist niet?"

Oud hooi om de compostering mee te beginnen... zonder dat je nog precies weet hoe het proces verloopt... is lastig. En toch leer je er van :)
Kashi: "Onze resultaatgericht handelen heeft het vandaag van ons gewonnen. We zijn naar ons vriendelijke boertje gegaan en hebben nog wat meer mest gehaald. Zo vers onder de koe vandaan...
Dus we hebben nog wat mest bovenop de laag in de big bag gedaan en de volgende lading geënt hooi er weer bovenop. Hier zat de broei er al in, in het druipvat! Het voelde warm aan! Joepie. Goed hooi is dus van groot belang hebben we geleerd. Dank jullie wel voor het verse hooi!"

Magda (de moeder van Kashi) is al net zo bevlogen door de microbiologie als wij, en wil zelf ervaren hoe het allemaal werkt en moet worden gedaan... Het verse hooi dompelen in entvloeistof (in de dompelbak) en het uit laten druipen in het tweede vat. Daarna gaat het direct in de big bag. Daar wordt het gedurende een aantal dagen telkens hoger opgestapeld, totdat de big bag vol is, of het hooi op is. Dat bespaart opslagruimte. Meerdere opslagvaten zijn dan niet nodig. 
Spannend...

Kashi: "Het lijkt erop dat het onbegrijpelijke mysterie, het grote raadsel van het samenspel aller dingen en de verbazing dat alles op zijn plaats gehouden wordt, zo overweldigt dat iets in mij wil stoppen om het te begrijpen. Maar als dat niet lukt, wat dan? Bidden of mediteren en vertrouwen dat alles wat op mijn bord terecht komt in 'bewustzijns-compost' veranderen kan? Het lijkt een balans-act. Een oude tegenstelling tussen denken en voelen en de handeling die daar al dan niet uit voort vloeit. Zou een mix van die twee de oplossing zijn? Er verrijst een vermoeden, het vermoeden dat moeder natuur mij toch maar als een miertje beschouwt, die even mag spelen. Maar daarom niet getreurd, wij ontdekken of spelen vrolijk verder, wetende dat er meer mieren zijn die spelen en daardoor warmte verspreiden."

"Dit voelt warm..." 
"Nee... heet! Ik kan mijn hand er bijna niet in houden!"
"Een feestje!"
Composteren om stabiele humus te maken...

Vers gemaaid hooi heeft een C/N verhouding van ongeveer 19 C (is koolstof) staat tot 1 N (is stikstof). Voor de compostering is dit voldoende. Tijdens de compostering wordt de koolstof in het plant-materiaal afgebroken door bacteriën, die daarvoor stikstof nodig hebben. Dus andersom, heeft de stikstof de bacteriën nodig om de koolstof te kunnen afbreken.

Als er te weinig stikstof in het plant-materiaal aanwezig is, krijgen de schimmeldraden de kans om de koolstof te consumeren. Dit is het geval bij vochtig stro (of hooi) zonder mest. De schimmel is er 'als de kippen' bij om de koolstof  'op te eten'. En wij willen nu juist dat die stikstof mee helpt om het composteringsproces zo te sturen, dat alle koolstof wordt vastgelegd in stabiele humus.

We willen twee dingen niet:
- We willen niet dat de schimmel de voedingsstoffen in het plant-materiaal vastlegt, omdat het daarna zo lang duurt voordat die voedingsstoffen weer vrij komen... voor de planten in je moestuin. Daarom maken we het hooi voldoende nat en enten het met mest-bacteriën.
- We willen niet dat de grassen verzuren. Iets dat bij de productie van kuil (veevoeder) gebruikelijk is. Daarom drogen we de grassen tot hooi, alvorens de compostering te beginnen. Waarmee het voor de mest-bacteriën gemakkelijker is om het proces over te nemen.

Als er voldoende stikstof in het hooi aanwezig is, hebben we minder mest nodig om de bacteriën hun werk te laten doen. Is er niet zo veel stikstof in het plant-materiaal aanwezig, dan gebruiken we wat meer mest, om dit probleem op te lossen.

Dieper in de bag bag is het heter :) Maar zo ver gaat onze thermometer niet...
Omstandigheden.

Ook met het weinige uitgangsmateriaal, dat zij heeft, is het Kashi gelukt om broei tot stand te brengen. Iets dat ons nog niet is gelukt!

Wij wonen slechts een half uur rijden van elkaar en toch heerst er op haar Monte een geheel ander klimaat, dan bij ons. Hier is het veel droger en extremer, dan bij haar. In haar omgeving ziet men kans om vruchtbomen tot bloei te brengen. Ook groeit er spontaan van alles, dat men ook in de (veel zuidelijker) Algarve kan vinden.
De reden? We doen een gok en wijten het klimaatverschil aan de vele bomen rond haar huis... Deze zouden een zelfde beschutting kunnen geven, als die we in ons naburige dorp kunnen vinden. Want daar staan de sinaasappelbomen ook tussen de huizen... en bloeit de bougainvillea. Terwijl wij hier, op onze Monte, nog niet eens een pruimen-boom to wasdom kunnen brengen...


Kashi: "Eigenlijk zouden jullie weer een kijkje moeten komen nemen. De tuin heeft aardig vorm gekregen. Niet af natuurlijk, maar welke tuin is dat al..."



Kashi's tuin, in de laatste week van november 2017.
Kashi: "Vol verwachting klopt ons hart."
*

Stella.

*

Nawoord van Magda:

"De manier van compost maken zoals Hendrik het ons intussen geleerd heeft, heeft een ommekeer in mij bewerkstelligt en laat iets nieuws ontstaan. Het is alsof ik even in de geheime keuken van moeder aarde heb mogen kijken, ondersteund door een microscoop weliswaar, ziende dat er ontelbare beestjes op een fantastisch ingenieuze manier bezig zijn, om als een onzichtbare schakel de kringloop van de natuur in stand te houden.


Dat wij deze schakel in de laatste 50tot60 jaar vernietigd hebben is treurig, maar vooral kortzichtig. Wij werden even verleid door de beloftes van grotere opbrengsten, voor minder inspanning en sloten onze ogen voor de slavernij, die de afhankelijkheid van de industrie met zich mee zou brengen, niet wetende wat er in de aarde voor uitputtingsslag op gang zou komen. Het lijkt alsof wij met zijn allen de verkeerde afslag genomen hebben, of nog scherper gezegd, wij mensen plaatsten ons boven de natuur. Het is schijnbaar moeilijk te verdragen (voor onze ego's) dat er iets aanwezig is in ons Zijn, dat ons verstand te boven gaat... en iets wat zich maar niet wil openbaren.

Ik kan me niet herinneren dat bij ons thuis op de boerderij aan de keukentafel ook maar een woord vuil werd gemaakt over afhankelijkheid of twijfel. De techniek en de wetenschappelijke uitvindingen behelsden de toekomst en die zag er daardoor rooskleurig uit, punt.

Al consumerend en nestelend in een comfortable leven, worden wij alsmaar dommer gemaakt door de zogenaamde vooruitgang. Onze kinderen hebben geen kijk op hun afhankelijkheidspositie, hangend aan het infuus van de industrie, de overheid en haar opiniepeilers. Al het menselijke verlangen naar een authentiek vrij leven schijnt eruit gemolken te zijn.

Wat nu? Moeten wij weer bang gemaakt worden, dat we niet overleven? Is angst het enige middel om ons wakker te schudden? Of moet ons verlangen zo gemanipuleerd worden, dat het ons op het rechte pad brengt?
Dit klinkt niet echt overtuigend in mijn oren. Mijn voorstel zou zijn, alle afhankelijkheid, manipulatie, angst etc., diep in ons te onderzoeken, tot we uiteindelijk zien hoe ze in ons opereren, wanneer ze actief zijn, en wie we zouden zijn als we ze kwijt waren. Volgens mij ligt daar onze vrijheid.
Een vrij mens, niet gegijzeld door verlangen en angst, zou iets uit een spontane, natuurlijke vanzelfsprekendheid doen. Hij zou de kringlopen der natuur op een gezonde en onzelfzuchtige manier bejegenen. In deze natuurlijke intelligentie, zou automatisch respect en nederigheid voor de schepping tot uitdrukking komen. Zoals sommige wetenschappers het zo mooi illustreren; als de mens 100% kan weten, weet hij nu slechts 1%. Bescheidenheid siert de mens.

Wij hebben dus een nieuw soort mens nodig, een mens die bereid is naar zichzelf te kijken en de ketenen die hem binden te doorzien. Dan wordt hij als compost een vruchtbare lid in de keten."

*

Magda.

Moeder, grootmoeder en boerendochter.


zaterdag 25 november 2017

"Hoe duur is Natuur?"

"Kijk het probleem is... als jij zegt dat je de natuur zijn gang moet laten gaan... wat gebruik je dan als ijkpunt?... Veel mensen zeggen dan, dat je je handen er van af moet trekken... Nou dan zeg ik dat dat het zelfde is, als een invalide zijn karretje omkieperen en zeggen ga maar lopen... Want we hebben de natuur volkomen kreupel gemaakt!"
Tekst uitgesproken door de grondlegger van de Oostvaaaders Plassen,
bioloog Frans Vera.

Zo begint de documentaire 'Hoe duur is Natuur?' van VPRO Tegenlicht, uitgezonden op 19 november 2017... KIJK: VPRO-Tegenlicht


Begeleidende tekst 'Hoe duur is Natuur?' :

"Alles van waarde is weerloos... 
Dat geldt zeker voor de natuur, waar we steeds meer van kwijtraken."

"Onze aarde heeft dringend een toekomstbestendig scenario voor natuurbehoud en –beheer nodig. Het tijdperk van ‘cheap nature’ is voorbij. Onze kapitalistische exploitatie heeft de natuur gekoloniseerd en uitgeput. De wereldwijde ecologische crisis zou niet anders benaderd moeten worden dan een economische crisis. In de Verenigde Staten heeft de nationale tegenvoeter van onze Vereniging Natuurmonumenten de samenwerking met banken en financiële instellingen opgezocht. Die gaan nu het jaarlijkse ‘financieringstekort’ van de natuur wegwerken. Gaat dat ten koste van iets, en wat is het rendement?
Voor ons mondiaal natuurbehoud is jaarlijks 300 miljard dollar nodig, maar wereldwijd wordt per jaar slechts 51 miljard dollar opgehaald. Er gaan stemmen op om het natuurbeheer bedrijfsmatig aan te pakken: om natuur te behouden wil men er letterlijk waarde aan toekennen."

"Is de ecologische economie niet een soort pooierschap?" Een Twitter verslag.

"Wat is nog ‘natuur’ in het antropoceen, dit tijdperk met de mens als allesbepalende factor? In Nederland zijn mens en natuur misschien nog wel méér dan elders onlosmakelijk met elkaar verbonden. Nergens is de invloed van de mens niét zichtbaar. Op dit moment wordt door Universiteit Wageningen en het Centraal Bureau voor de Statistiek de waarde van de Nederlandse natuur tot op de vierkante meter in kaart gebracht. Hierbij wordt de monetaire waarde toegekend die de natuur voor de mens heeft, bijvoorbeeld via toerisme, recreatie of landbouw. Maar hoe bepaal je de prijs van ‘natuurlijk kapitaal’? Zal het ‘natuurboekhouden’ de belangrijkste waarde toekennen aan andere zaken dan natuur pur sang? De uitdaging: hoe we onszelf van aloude heersers over de natuur omscholen naar dienstbare beheerders die opkomen voor mens én natuur."

Regie: Daan Veldhuizen



Gaat de natuur betaald worden... in de toekomst?  Of is de natuur al zo verkreupeld, dat er niet veel meer te redden valt?

*

Stella.



vrijdag 24 november 2017

Droogte discussie in Portugal

Laatste nieuws, deze week:

Uit The Portugal News Online:

De gerespecteerde professor en onderzoeker Filipe Duarte Santos voorspelde deze week dat Portugal, vanwege de opmars van de woestijnen in Noord-Afrika, steeds meer op Marokko en Algerije of Tunesië lijkt. Zijn opmerkingen werden gemaakt enkele dagen voordat Portugal werd omhuld door een massa kleverige warme lucht, die vanuit het zuiden van de Canarische Eilanden naar boven trok en de thermometers op donderdag en vrijdag met een paar graden omhoog duwde.


Duarte Santos, een professor aan de Universiteit van Lissabon in Lissabon en hoofd van de Nationale Milieuraad, sprak woensdag tijdens een rondetafelgesprek in Évora over aanpassing aan de klimaatverandering. De bijeenkomst vond plaats in het kader van een nationale bijeenkomst van water- en sanitatie-entiteiten (ENEG 2017), die honderden specialisten op het gebied van water bij elkaar bracht.
De deskundige benadrukte hoe het veranderende klimaat invloed kan hebben op de watersector in het land en benadrukt: "Klimaatverandering kan worden gezien in de uitbreiding van de tropische klimaatzone; de woestijn wordt naar het noorden geduwd. Het is essentieel in de watersector om rekening te houden met deze klimaatverandering." Hij voegde eraan toe dat, "aangezien Portugal 'een bejaard' land is, het niet gemakkelijk is voor mensen om te accepteren dat dit land verandert en dat het klimaat verandert". 
De vooraanstaande onderzoeker, die een van de belangrijkste klimaatveranderingsprojecten van Portugal leidde - het Scenario's, Impacts and Adaptation Measures (SIAM) -project - waarschuwde verder dat de irrigatiesystemen van het land op middellange en lange termijn misschien niet haalbaar zijn. Een suggestie die hij naar voren bracht, is om kurkeiken naar het noorden van het land over te brengen.
"De wetenschap laat zien dat kurkeikenbossen niet zullen overleven", zei hij, verklarend dat het geen ziekten zijn die hen doden, maar een gebrek aan water, dat de bomen in de Alentejo zal doen sterven.
Om de productie van kurk te handhaven, zei hij: "Het zou praktisch zijn om de soort te helpen zich op grotere hoogte te vestigen en ze naar het noorden te verplaatsen", zelfs als het gaat om de locaties die dit jaar door de branden werden getroffen.

De burgemeester en de minister wachten af.

Carlos Pinto de Sá, burgemeester van de gemeente Évora, de grootste stad van de Alentejo, zei dat hij er de voorkeur aan zou geven een "globale visie" op de zaak te nemen, en verklaarde dat wanneer een "planetair en structureel probleem wordt geconfronteerd, de reacties planetair en structureel moeten zijn omdat ze niet op lokaal of nationaal niveau worden opgelost ", hoewel hij hieraan toevoegt, "betekent dit niet dat lokale autoriteiten geen rol kunnen spelen bij het oplossen van problemen".

Ondertussen zei de Portugese minister van Milieu, João Pedro Matos Fernandes, tijdens diezelfde bijeenkomst dat de mogelijkheid om in Portugal water te moeten rantsoeneren vanwege de huidige toestand van droogte niets meer is dan "een theoretische hypothese". Hij voerde aan dat het geen zin heeft om op dit punt over dergelijke maatregelen na te denken, "omdat ze slechts een laatste redmiddel zouden moeten zijn".
De minister reageerde op vragen van journalisten ingegeven door opmerkingen van zijn eigen staatssecretaris, Carlos Martins, in een interview met de i-krant, dat werd gepubliceerd, waarin de staatssecretaris suggereerde dat de regering 's nachts waterrantsoenering zou kunnen invoeren. In een notendop heeft Minster Fernandes dat idee effectief afgewezen.
"Rantsoeneringsmaatregelen zijn helemaal aan het einde van de regel, en het heeft geen zin om er nu aan te denken," zei hij, en voegde eraan toe: "We doen alles [wat we kunnen] zodat er geen watertekorten zijn, samen met lokale autoriteiten, en het is van fundamenteel belang dat mensen water besparen."
De overheid heeft in plaats daarvan herhaaldelijk mensen opgeroepen om minder water te gebruiken, en heeft gezegd dat het zich er voor inzet dat het altijd beschikbaar zal zijn. Desondanks, op donderdag, gaf minister Fernandes toe dat de prijs van water kan stijgen vanwege het tekort.

Portugal bevindt zich al weken in een gematigde tot extreme droogte.

Vorige week bleek dat de regen die in de eerste helft van november viel, minder dan een kwart bedroeg van het gebruikelijke gemiddelde. Tussen 1 en 15 november viel slechts 24 procent van de gebruikelijke metingen in Portugal en de Met Office-voorspelling zegt, dat de toestand van droogte ten minste tot het einde van deze maand zal voortduren.
Echter, hevige regen buien, waarvan verwacht wordt dat ze in het weekend en het begin van de komende week in heel Portugal zullen vallen, valt nog te bezien of het genoeg zal zijn om wat verlichting te brengen in het door droogte getroffen land, en of het zal beantwoord aan de Met Office-gebeden voor een 'November-wonder'.

Oorspronkelijk bericht in The Portugal News Online.

*

Stella.



donderdag 23 november 2017

"Ons biologisch is voortaan één pot nat"

Van Foodlog 23 november 2017:


"Ons biologisch is voortaan één pot nat... Wist je dat biologisch maar liefst 60 verschillende definities kan hebben? Om de consument niet langer allemaal verschillen te verkopen onder dezelfde naam, maakt de EU daar nu aan eind aan. 

Er komt één set regels voor alle biologische producten in de EU. Dat maakt een eind aan de veelheid van definities van biologisch en de certificeringen. Zo waren bijvoorbeeld de regels van SKAL in Nederland niet gelijk aan die van AB (Agriculture Biologique) in Frankrijk. 
Consumenten denken dat het allemaal hetzelfde is, maar dat is niet zo. Dat geldt ook voor geïmporteerde producten. Op dit moment zijn er maar liefst 60 nogal verschillende, maar als gelijkwaardig beschouwde normen van toepassing. Kortom, bij je supermarkt kun je producten kopen die tot heden allemaal 'biologisch' heten, maar flink kunnen verschillen in de verwachtingen die je daarbij hebt. 

Uniform:

Aan die situatie maakt de EU nu een einde. Voortaan is een product 'biologisch' als het voldoet aan een uniforme set regels die in alle Europese landen geldt. Die aanpak moet de handel in biologische producten bevorderen door het creëren van een gelijk speelveld tussen zowel EU als niet-EU aanbieders van biologische producten. De EU maakt een einde aan bestaande verschillen en uitzonderingen om de snel groeiende biologische landbouw meer zekerheid te bieden. Vanwege die uniformering krijgen de lidstaten meer vrijheid om hun controles te regelen. Tevens krijgen kleine boeren de mogelijkheid om zich gezamenlijk te certificeren. Eén van de klachten tegen de oude certificatie was steevast de hoge kosten voor kleine bedrijven. 

Een bedrijf met maar 10.000 eenheden product, moest nagenoeg evenveel betalen voor controle als bedrijven met 100.000, 1.000.0000, 1.000.000.000 of zelfs 10.000.000.000 eenheden. 

Dat drukte de mogelijkheden om die 10.000 flessen wijn of bloemkolen concurrerend aan te kunnen bieden. Wie zich verenigt op dezelfde grondslag kan misschien toch op tegen veel grotere spelers, denkt de EU. 

Grondgebonden: 

Deze hervormingen zijn bedoeld om de biologische landbouw in de EU een groeispurt te geven omdat gangbare boeren steeds minder het zout in de pap kunnen verdienen. De biologische markt in de EU zet inmiddels €27 miljard om. 

Eén van de consequenties van het uniforme Europese biologisch, is het buiten de boot vallen van het Amerikaanse USDA Organic. Dat stond recent niet-grondgebondenheid toe. In de EU mag een product voortaan alleen biologisch heten als het grondgebonden is geteeld."

Print: © Foodlog 2005 - 2017 



*

Hestel.